Ben şiiri yalnızca kelimelerle kurulmuş bir metin olarak görmüyorum. Şiir benim için bazen susmanın, bazen söyleyemediklerimin, bazen de içimde büyüyen bir duygunun başka bir biçimde dile gelmesidir.

Bir bakış, bir koku, bir sabah, bir sokak ya da ansızın hatırlanan küçücük bir an bende uzun süre yaşayabilir. Şiir çoğu zaman tam da oradan doğar. Yazarken duyguyu süslemekten çok, onun bende bıraktığı izi olduğu gibi korumaya çalışırım.

Aşk, özlem, ayrılık, kadın, yalnızlık ve insanın kendi içine yaptığı yolculuk şiirlerimde sıkça karşıma çıkar. Bazen dünyevi bir aşktan, bazen insanın kendisiyle hesaplaşmasından, bazen de manevi bir arayıştan söz ederim. Çünkü benim dünyamda insanın kalbiyle ruhu birbirinden ayrı değildir.

Şiirin okuyucuya ne hissetmesi gerektiğini söylemesini istemem. Bir dize benden çıkar; ama okunduğu andan itibaren başka bir kalpte başka bir hikâyeye dönüşür.

Şiiri ben seçmedim gibi geliyor bazen; sanki şiir, içimde konuşacak başka bir yer bulamayınca beni seçti.

Hayatın içinde herkesin görüp geçtiği şeylerde biraz daha uzun kalıyorum. Bir insanın gözlerinde, bir sesin titremesinde, pencereye vuran ışıkta, bir vedanın ardından kalan sessizlikte… Belki de şiirlerim, benim o anlardan hemen ayrılamayışımın izleri.

Yazarken kusursuz bir cümle aramıyorum. İçime değen şeyin gerçek kalmasını istiyorum. Çünkü bazı duygular fazla düzeltildiğinde kendi sesini kaybediyor.

Benim için şiir; aşkın da, kırgınlığın da, özlemin de, duanın da sığınabileceği bir yer.

Bazen bir şiir bir insana yazılır, bazen geçmişte kalmış bir ana, bazen de insanın kendi içine. Ama sonunda her şiir, benden kopup okuyanın kalbinde yeniden doğuyor.

Belki de şiirin en güzel tarafı bu: Ben yazarken benim olan bir şeyin, okunduğunda artık hepimizin olması.